تقدیم به بزرگ معلم آفرینش

دلت  گرفته  تر  از  ابر  بی قراری که                       

 زده است خیمه ی انده به لاله زاری که

 

هنوز می چکد از جام دیده ات مستی            

در  آرزوی  نگاهت  منم  خماری   که

 

ز خارهای خزان جان  پاکت آزردیم          

ولی   تو  بودی  همان  ابر  نوبهاری  که 

 

ز بوی نافه ی مهرت ختن شود دلها               

ز عشق شعله ورت گشته دل شراری که

 

تو   آفتاب  بلندی   به  آسمان یقین             

 به جستجوی تو ام من  همان  غباری که

 

غبار غم  ز دل عاشقان فروشستی                  

ز   غمزه های  نگاهت  چو جویباری که

 

درون واژه نگنجد ترنم دل محزون                

به  کوچه  باغ  محبت  تو  شهسواری که

 

به بوستان فصیلت به باغ دانایی                                

 کشیده  دست محبت  همان  بهاری که

 

معلم است صفای دلی که محزون است       

  معلم    است  به   قلبم   بنفشه زاری  که

 

/ 0 نظر / 45 بازدید